وقتی‌که ما احساس بدي داريم، معمولاً سعي می‌کنیم ذهن خود را از موضوع ناراحت‌کننده منحرف كنيم. سعي می‌کنیم ذهن خود را به هر چيزي منحرف كنيم: به تلويزيون، كامپيوتر، پازل، استراحت کردن، غرق شدن در كار و يا رفتن به پیاده‌روی.

درست است كه منحرف كردن ذهن، در کوتاه‌مدت به ما كمك می‌کند تا از احساسات ناخوشايند اجتناب كنيم، اما در بلندمدت موجب ضرر و زيان زندگي ما خواهد شد.

می‌پرسید چرا؟

اول به‌این‌علت كه زمان را از دست می‌دهیم. تا كي می‌خواهید با تلويزيون نگاه كردن، گشتن در اينترنت و تماشاي مجله‌های بی‌ارزش، به‌عنوان راهي براي اجتناب از خستگي، اضطراب و تنهايي وقت خود را هدر دهيد؟ تصور كنيد كه اين زمان را براي کارهایی كه واقعاً براي شما مهم و باارزش است استفاده كنيد.

دوم اينكه، ما براي منحرف كردن ذهن خود آن‌قدر مشغول می‌شویم كه فرصت نمی‌کنیم يك اقدام مؤثر انجام دهيم، و درنتیجه درازمدت بهبودي در وضع زندگي ما ايجاد نخواهد شد. روابط عاطفي هم درست به همين صورت است . به‌جاي اينكه روي بهبود شیوه‌های بهبود تعامل باهمسرخود کارکنیم، مشغول اين می‌شویم كه چطور احساس خوبي در خود ايجاد كنيم.

منبع: کاربرد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در زوج درمانی

 نويسنده: راس هریس

 مترجم: پیمان دوستی، سپیده هدایتی و‌ دکتر حسین محققی

 افراد دارای اعتماد به نفس ابتکارات واقع گرایانه دارند. حتی وقتی که بعضی از انتظاراتشان برآورده نمی شود دیدگاه مثبتشان را حفظ می کنند و خودشان را قبول دارند.

تعریف اعتماد به نفس

اعتماد به نفس (self confidence) یعنی دیدن خود به عنوان فردی توانا باکفایت دوست داشتنی و منحصر به فرد با توجه به در نظر گرفتن تفاوتهای فردی. به تعبیر دیگر اعتماد به نفس یعنی آن احساس و شناختی که از توانایی ها و محدودیت های درونی و بیرونی خود دارید. شکل گیری اعتماد به نفس در دوران کودکی با حمایت والدین از فرزندانشان به طور موثر شکل می گیرد.

ویژگی افراد دارای اعتماد به نفس

افراد دارای اعتماد به نفس ابتکارات واقع گرایانه دارند حتی وقتی که بعضی از انتظاراتشان برآورده نمی شود دیدگاه مثبتشان را حفظ می کنند و خودشان را قبول دارند. افراد با اعتماد به نفس ریسک رد شدن از طرف دیگران را قبول می کنند به خاطر اینکه به تواناییهای خود اعتماد دارند.

ویژگی افراد فاقد اعتماد به نفس

این افراد به تایید دیگران نیاز دارند . آنها از ریسک کردن اجتناب می کنند به این دلیل که از شکست می ترسند . انتظار موفقیت در کارها را از خود ندارند و خود را دست کم میگیرند. و اگر به دلیل موفقیت تحسین شوند آن را کوچک تلقی می کنند. 

راهکارهایی برای بالا بردن اعتماد به نفس

1️⃣ گذشته را بپذیرید و آینده را دگرگون کنید.

2️⃣ درباره اهدافتان با خود گفت و گو کنید.

3️⃣ تصمیم گرفتن را تمرین کنید.

4️⃣ نتایجی را که می خواهید مجسم کنید.

5️⃣ در برخی زمینه ها متخصص شوید.

• ​سر خوش آن عیدی که آن بانی نور
•  از کنار کعبه بنماید ظهور 
•  قلب ها را مهر  هم عهدی زند 
•  از حرم بانگ انا المهدی زند
• 

 در واقع من همانی هستم که بر من اثر می‌گذارد. این یک معیار است؛ ما درست مساوی با چیزی هستیم که خوشحالمان می‌کند و رنجمان می‌دهد. این شناسنامه‌مان است. خودمان را بشناسیم. خیال نکنیم این نگاه، سواد می‌خواهد. ابوذرهای عالم سواد نداشتند. ابوذر حتی اسم خودش را هم بلد نبود بنویسد. ابوذرها این مدارک تحصیلی را هم نداشتند؛ اما با فکرشان کار کرده بودند. برخی مهندس‌ها فقط مسائل تئوری و فرمول‌ها را خوب بلدند؛ ولی برخی عملی کار کرده‌اند و گروه دوم است که به‌ جایی می‌رسند. این است که ابوذرها که جریان فکری پیدا کردند و به شناختی رسیدند، فهمیده‌اند که این انسان از در و دیوار عالم بزرگ‌تر است.

آدم زود می‌فهمد اندازه‌اش چقدر است و چه کسی است! اگر این فرش را به ما بدهند و خوشحال شویم، ما به اندازه آن فرش هستیم. اگر صندلی اول را به ما دادند و خوشحال شدیم، ما به‌ اندازه یک صندلی هستیم. ما همان چیزی هستیم که بر ما اثر می‌گذارد. به‌ سادگی می‌توانیم بفهمیم یک‌ دانه کاغذیم، یک‌ دانه عکسیم، یک‌ دانه بارک‌الله هستیم! الان خیلی مدعی هستیم و خودمان را از ملائکه، از کروبیان، جلوتر می‌دانیم؛ ولی یک لحظه می‌بینیم عجب، ته صف هستیم! سنگی، توپی، گُلی بیشتر نیستیم. گل بزنیم خوشحال می‌شویم؛ گل بخوریم گریه می‌کنیم. این، همه وجود ماست. یک تکه آهنیم؛ چراکه درِ ماشینمان سوراخ می‌شود، می‌خواهیم خودمان را بکشیم!

برشی از کتاب: جمع‌ها و حاصل جمع‌ها، ص۱۹

 علی صفایی حائری (عین.صاد)

واژه‌ی احترام معمولاً ما را به یاد بزرگترها می‌اندازد اما آیا کودکان هم به احترام نیاز دارند؟ چگونه می‌توان به یک‌ کودک احترام گذاشت.

یکی از اجزای محبت واقعی، احترام گذاشتن است. ساده ترین نوع آن، برآورده ساختن نیازهای اساسی کودک مانند محافظت از او در برابر خطرات و بیماری‌های جسمی و روحی، تغذیه مناسب و … است. اما اینها به تنهایی کافی نیست‌. در ادامه ابعاد مختلف احترام به کودک را بیان می‌کنیم: 

-گوش دادن و صحبت کردن

با تشویق کودک به صحبت کردن و واکنش مناسب به اولین کلماتی که بر زبان می‌آورد، هم به تقویت مهارت‌های کلامی او کمک کرده‌ایم و هم اولین قدم را برای خوب‌ گوش دادن و توجه به حرف‌های او برداشته‌ایم. با رشد کودک و مهارت‌های گفتاری او، میتوانیم با افکار و احساسات او آشنا شده و ارتباط عاطفی خوبی برقرار کنیم. شنونده‌ی خوب بودن برای کودک‌ یا نوجوان خود، جدای از موافقت یا مخالفت با عقایدش ، گامی ضروری برای رشد عزت نفس فرزند ماست.

در طول روز بجز دستور دادن، نصیحت، درخواست یا سوال کردن از کودک‌ خود، چقدر با او صحبت می‌کنیم؟ گفتگو درباره موضوعاتی مانند برنامه تلویزیونی مورد علاقه‌اش، کتابی که به تازگی خوانده یا بیان خاطره‌ای از دوران کودکی خودمان، به ایجاد ارتباطی امن و صمیمی کمک می‌کند. این کار باعث می‌شود کودک مسائلی را که تمایلی به بیان آن‌ها ندارد با شما مطرح کرده و برای حل آن روی شما حساب کند‌.

- جلسات خانوادگی

یکی از راه‌های احترام به کودک این است که نظر او را در مورد تصمیمات مهم خانوادگی بپرسیم. از سنینی که کودک وارد مدرسه می‌شود، می‌توان او را در این تصمیم گیری‌ها شریک کرد. موضوع جلسات میتواند حل مسائل و دغدغه‌های خانوادگی مانند تقسیم کارهای منزل بین اعضای خانواده یا صحبت در مورد تصمیماتی‌ مانند برنامه ریزی برای یک سفر تفریحی باشد. بهتر است جلسه را بعد از صرف غذا و در زمان استراحت اعضا برگزار کنیم. بعد از بیان مسئله، همه‌ی افراد می‌توانند راه‌حل‌های خودشان را بیان کنند تا در مورد آنها گفتگو شود. شنیدن نظرات و افکار فرزندان همان احترام به آن‌هاست. با این کار، در حالی که به کودک خود مهارت حل مسئله را به روشی عملی می‌آموزیم، به رشد عزت نفس او نیز کمک بزرگی خواهیم کرد.

-احترام به تفاوت‌های فردی

حتما دیده‌اید که تمام بچه‌ها حتی آن‌هایی که در یک‌ خانواده و با سبک تربیتی یکسان بزرگ می‌شوند تفاوت‌های زیادی با هم دارند. این تفاوت‌ها از همان روزهای اول تولد خود را نشان می‌دهد. بعضی نوزادها آرام هستند و بعضی‌ها بیش از حد بی قراری می‌کنند. بعضی کودکان در مقایسه با همسالان خود از قدرت تکلم بالاتری برخوردارند و بعضی دیگر در انجام فعالیت‌های هنری یا ورزشی برتری دارند. هر کودک ترکیب منحصر به فردی از نقاط ضعف و قوت است. شاید کمی مشکل بنظر برسد اما ما به عنوان والدین باید بپذیریم که فرزندمان در تسلط بر برخی اموری که ما یا جامعه از او انتظار داریم با مشکل روبروست و در عوض از مهارت‌های خاصی نیز برخوردار است.

اگر شخصیت و تفاوت‌های فردی بچه‌ها را بشناسیم و به آن‌ها احترام بگذاریم قطعا به رشد عزت نفس آن‌ها کمک بزرگی کرده‌ایم.

ریحانه سادات موسوی (کارشناسی روانشناسی و مربی حوزه‌ی کودک)