امام صادق (علیه السلام) فرموده‌اند:

نزدیک‌ترین حالت بندگان به خدا و خشنودی او، از آن‌ها هنگامی است که حجت خدا در میان آن‌ها نباشد و برای آن‌ها ظاهر نشود و آن‌ها محل او را ندانند،ولی در عین حال معتقد باشند که حجت خدا هست، در این زمان شب و روز در انتظار فرج باشند.(بحارالانوار جلد 52، صفحه 145)

حیات و زندگی در گرو بودن با امام حی و ناظر است. اگر مبنای زندگی و زیستن را بر اساس بودن با امام حی بگذاریم، آن گاه محصل فرهنگ این امام عزیز هستیم؛ که باید به فرهنگ امام حی معرفت پیدا کنیم و زندگی خویش را با عین الله الناظره و این حجت الهی، در جهت رضایتمندی ایشان التزام ببخشیم. انسانی که از شناخت این نعمت بزرگ الهی محروم است در گردابی بزرگ غرق است، چرا که، هستی آفرین، وجود انسان را به گونه ای آفریده که زندگى و پویایى او با شناخت حجت زمانش امکان پذیر است.

شهید مطهری :

کوشش کنید فکر خودتان را در مسئله حضرت حجت با آنچه که در متن اسلام‌ آمده تطبیق بدهید. غالب ما این را به صورت یک آرزوی کودکانه یک آدمی‌ که دچار عقده و انتقام است در آورده‌ایم. گوئی حضرت حجت فقط انتظار دارند که کی خداوند تبارک و تعالی به ایشان اجازه بدهند که مثلا بیایند ما مردم ایران را غرق در سعادت بکنند یا شیعه را غرق در سعادت بکنند، آن هم شیعه‌ای که ما هستیم که شیعه نیستیم. نه، این یک فلسفه بزرگ‌ جهانی است، چون اسلام یک دین جهانی است، چون تشیع به معنی واقعی‌اش‌ یک امر جهانی است. این را ما باید به صورت یک فلسفه بزرگ جهانی‌ تلقی بکنیم.
وقتی قرآن می‌گوید: «و لقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر ان الارض یرثها عبادی الصالحون» صحبت از زمین است نه صحبت از این منطقه و آن منطقه و این قوم و آن نژاد. اولا امیدواری به آینده است‌ که دنیا در آینده نابود نمی‌شود … دوم، آن دوره، دوره عقل و عدالت است…
آیا دوره‌ای نخواهد آمد که آن دوره، حکومت، نه حکومت‌ اساطیر باشد و نه حکومت خشم و شهوت و بمب و مینی ژوپ؟ دوره‌ای که‌ واقعا در آن دوره معرفت و عدالت و صلح و انسانیت و معنویت حکومت کند؟ چگونه می‌شود که چنین دوره‌ای نیاید؟! مگر می‌شود که خداوند این عالم را خلق کرده باشد و بشر را به عنوان اشرف مخلوقات آفریده باشد، بعد بشر به دوره بلوغ خودش نرسیده یک مرتبه تمام بشر را زیرورو کند؟!
سیری در سیره ائمه اطهارحجت،

سلام ای بالاترین وعده الهی، که جهان آفرین از دوردستهای خلقت، نام تو را برهمه خوانده، تا روز میعادت جهان را رنگ الهی بخشی.
خاک مقدمت سورمه چشمان ما، ای پیام آور عدل، که روزگاران در انتظار دست های پر مهر تو دامن کشان تاب آورده و سپری می گردد؛ و امیدوارانه نگاه به دروازه ظهورت دوخته است.
کی می شود که بیایی که مادرت فاطمه علیها سلام منتظر است تا منتقم خون حسین علیه السلام باشی، قلبهای منتظرانت با اشکهای جاری تو را جستجو می کنند!
دوستدارانت را بنگر که چگونه برای جشن ولات تو آماده می شوند و شهر را چه زیبا آذین می کنند، مهدی جان منتظرانت، حضورت را باور دارند و برای ظهورت دعا می کنند.

1.جاذبه سخن پيغمبر صل الله عليه وآله

2.پرهيز از شعر

3.مزاج نيرومند وسالم كه هرگز مريض نمي شد.

عملش مويد وتكيه گاه گفتارش بود،گفتار بدون كردار جسم بس روح است،رفتارش ضد تبعيض وضد اشراف بود وبا مردم خرده پا رفاقت مي كرد.

4.با عمل خويش به گفته هاي خود نيرو وجان مي داد.

5.از تكبر نفرت داشت،لذا دستور داد قباهاي بلند را كوتاه كنند،بر اغلاق برهنه سوار مي شد وبر خاك مي نشست ،با اصحاب كار مي كرد وقهرا ارباب قريشي وغلام حبشي با هم كار مي كردند؛مثلا در ساختمان مسجد مدينه

6.رفتارش پر محبت،دلش پر محبت،روحش زيبا وعظيم،صدايش طنين وجاذبه مخصوص ونگاهش برق ونفوذ مخصوص داشت كه دل ها را مي گرفت.

7.مردم در عين حال به او به چشم يك دوست مي نگريستند،نه تنها يك فرمانده ورهبر نظامي وحتي يك پيغمبر صل الله عليه وآله،به اصحابش آزدي مي داد.

8.شجاعت ولياقت فرماندهي خارق العاده وكوچك شمردن مرگ در چشم خود وچشم ديگران.