در ادامه سیر تدبر در سوره مبارکه حمد،به پاسخ سوال ششم رسیدیم:

سؤال ۶: رابطه میان «ألله، رَبِّ الْعالَمِینَ، الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ و مالِکِ یَوْمِ الدِّینِ» چیست؟

پاسخ:

اللّه، به هر چیزی خلقت مناسبش را عطا کرده است و تحت تربیت خود آنان را مرحله به مرحله به کمال نهایی شان هدایت می‌نماید: «رَبُّنَا الَّذِی أَعْطی کُلَّ شَیْ ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدی. (طه/ ۵۰) پس بدلیل خلقت و بدلیل ربوبیت، حمد و ستایش مختص اوست: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ».

این ربوبیت با دو شأن رحمت عام نسبت به همه موجودات و رحمت خاص نسبت به شاکران (و غضب نسبت به کافران) آنان را به زیبایی تربیت می‌نماید پس: «الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ». و این گونه تربیت، دلیل سومی بر اختصاص تام ستایش به اوست. این ربوبیت الهی در محدوده جهان طبیعت و فرصت عمر محدود خلاصه نمی گردد و به جهان ابدی آخرت کشیده می‌شود تا شاکران (و کافران) بتمامی و به کمال، پاسخ انگیزه‌ها و اعمال خویش را بیابند پس «مالِکِ یَوْمِ الدِّینِ».

 این جریان از ذکر خلقت زیبای الهی آغاز گشته با توجه به ربوبیت با سلاح رحمانیت (خصوصا بعثت انبیاء) و رحیمیت ادامه می‌یابد و با تأکید بر مقصد نهایی و تحقق کمال ربوبیت و رحیمیت خاتمه می‌یابد که مبدأ و مسیر و مقصد، همه را دربر گرفته است.

 
 ⚡️ در سوره مبارکه بقره خواندیم که خداوند متعال هشدار می‌دهد از اینکه صدقات و نیکی‌های خود را با منّت نهادن ضایع نکنید.
?? *يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‏ كَالَّذي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لا يَقْدِرُونَ عَلى‏ شَيْ‏ءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرينَ* (آیه 264)
و حكايت آنان كه اموال خود را به طلب رضاى خدا و استوارى دادن به دلهاى خويش انفاق مى‏كنند، عملشان مانند باغى است بر بالاى تپه‏اى، كه رگبارى به آن رسد، و دو برابر ثمر داده باشد، و اگر رگبار نرسيده به جايش باران ملايمى رسيده، خدا به آنچه مى‏كنيد بينا است.
⚡️ در سوره مبارکه آل‌عمران به آفت دیگری در امر انفاق اشاره شده است و آن نقص در اعتقاد و نیّت انفاق‌گر است.
?? *مَثَلُ مَا يُنفِقُونَ فىِ هَذِهِ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صرِّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُواْ أَنفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ مَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لَكِنْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ* (آیه 117)
در این آیه قرآن انفاق كردن كفار را به باد شديد و سوزان و يا فوق العاده سرد و خشك كننده‏ اى تشبيه نموده كه به كشت و زرعى بوزد و آن را خشك كند، اگر باد و نسيم ملايم و احيا كننده تبديل به طوفان مرگ‏بار و سوزنده و يا فوق العاده سرد گرديد به هر گل و گياهى كه بوزد آن را مى‏ سوزاند و خشك مى‏ كند. انفاق نيز اگر از سرچشمه اخلاص و ايمان بوجود آيد بسيار مفيد و سود بخش است، افراد بى‏ ايمان و آلوده نيز چون انگيزه صحيحى در انفاق خود ندارند روح خودنمايى و رياكارى همچون باد سوزان و خشك كننده‏اى بر مزرعه انفاق آنها مى ‏وزد و آن را بى اثر مى‏سازد، اينگونه انفاقها نه از نظر اجتماعى مشكلى را حل مى‏ كند (چون غالبا در غير مورد مصرف مى‏ شود) و نه نتيجه اخلاقى براى انفاق كننده خواهد داشت.

#انفاق_در_قرآن

#سوره_مبارکه_قصص

در سوره مبارکه قصص، از استضعاف و استکبار سخن به میان می آید.

مستکبرین کسانی هستند که در زمین علو و فساد دارند و قدرت و ثروت و امکانات را در جهت اغراض خود در اختیار می گیرند.

*قارون* نماد ثروتی است در سوره که در خدمت طاغوت قرار گرفته است و دسته ای از انسانها را که اراده حیات دنیا داشتند به خود متمایل می کند. 

حاکمیت طاغوت انسان ها را به استثمار کشانده که نتیجه آن ایجاد فساد در اجتماع است.

*فقدان انفاق دارایی ها و عدم اثر بخش کردن آنها در سیر زندگی به تقویت ظهور شکاف ها و دوگانگی ها همراه می شود* . 

نفاق نمود بیرونی فساد در جامعه ای است که با تبعیت از هواهای نفسانی هدایت رسول را رد می کنند و به انجام سیئات روی می آورند.