آیت الله حائری شیرازی :

ولی فقیه، واسطه ی بین مردم و امام زمان (ع) است

 در زمان امام راحل در فارس خشکسالی شد. نماز باران ها خواندیم [اما باران نیامد]. حضرت آیت الله محلاتی (مسئول دفتر امام راحل) به شیراز آمده بودند و در گردهمائی ائمه جمعه استان شرکت کردند. خواسته های ائمه جمعه مطرح شد. ایشان گفتند:
این مطالب جزء مسئولیت های دفتر امام نیست.
 من برای رفع دلخوری بین طرفین عرض کردم:
ائمه جمعه از خواسته خود صرف نظر می کنند اما ما چیز دیگری می خواهیم! ما معتقدیم به وساطت امام زمان علیه السلام باران می بارد و امام(ره) را هم واسطه ی بین مردم و امام زمان می دانیم. ما می خواهیم که ایشان برای آمدن باران دعا کنند. چون صبح آن روز عشایر را در حال کوچ در وضع بسیار رقت آوری دیده و به ایشان گزارش داده بودم و ایشان متأثر شده بود، قول داد خدمت امام (ره) مطلب را برساند.
 [این درخواست در روز] پنجشنبه بود. ایشان جمعه را در نماز جمعه صحبت کردند و شنبه قضایا را به امام راحل گفته بودند.
از عصر روز بعد که یکشنبه بود تا یک شنبه هفته بعد، باران چنان بارید که به من اطلاع دادند اگر چند ساعت دیگر باران ادامه پیدا کند سیل خواهد آمد! در ساعات آخر آن روز که آقای رسولی برای کاری به من زنگ زد، به ایشان عرض کردم به امام بگویید از شما باران خواستیم و بحمد الله آمد. حالا برای رفع خطر سیل هم دعایمان کنید. همین طور هم شد و قبل از سیل باران قطع گردید!

بسياري از فضايل روايت شده درباره ي آن امام همام، حكايت از آن دارد كه، رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم علاقه ي فراواني نسبت به اين دو برادر داشته و به طور علني محبت خويش را نسبت به آنان ابراز مي‌نمود.
نحوه ي ابراز محبت به ايشان، همانند پايين آمدن از منبر و بوسيدن آنها و باز رفتن به منبر، نشانه ي جهت دار بودن اين ابراز علاقه است.
نقل شده كه، رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم در وقت اظهار محبت نسبت به امام مجتبي عليه السلام فرمود:
حاضرين، اين ابراز علاقه را به غايبين برسانند.
يا مي‌فرمود:
من او، و كسي كه او را دوست بدارد، دوست دارم.

ادامه »

امام حسن مجتبي عليه السلام نه تنها از نظر علم، تقوا، زهد و عبادت مقامي ممتاز داشت، بلكه از لحاظ بذل و بخشش و دستگيري از بيچارگان و درماندگان زمان خود زبانزد خاص و عاص بود.
وجود ارزشمند پيشواي دوم، آرام بخش دل‌هاي دردمند، پناهگاه مستمندان و تهيدستان و نقطه ي اميد درماندگان بود. هيچ فقيري از در خانه ايشان دست خالي برنمي گشت و هيچ آزرده دلي شرح پريشاني خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمي كرد، جز آنكه از طرف ايشان مورد توجه و عنايت قرار مي‌گرفت.
گاه پيش از آنكه مستمندي اظهار احتياج كند و عرق خجلت بريزد، نياز او را برطرف مي‌نمود و اجازه نمي داد رنج و مذلت سؤال را بر خود هموار سازد.
پيشواي دوم، داراي امتيازات اخلاقي و فضايل انساني فراواني بود. او شخصيتي بزرگوار، بردبار، باوقار، متين، سخي و بخشنده داشت و مورد ستايش مردم بود.
پيشواي دوم از نظر اخلاق و روش و سيادت، شبيه ترين مردم به رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم مي‌باشد. جماعتي از انس بن مالك نقل كرده اند كه:
لم يكن احد اشبه برسول الله من الحسن بن علي عليه السلام:
هيچ كس مانند حسن بن علي عليه السلام به رسول خدا شباهت نداشت.
چنين روايت شده است كه:
هنگام بيماري رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم، حضرت فاطمه عليهاالسلام، حسن و حسين عليه السلام را به حضور وي آورد و عرض كرد:
اي رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم! اين دو نفر فرزندان تو هستند، پس چيزي را از طريق ارث به آنان برسان.
پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم فرمود:
اما الحسن فان له هيبتي و سؤددي و اما الحسين، فان له جودي و شجاعتي:
براي حسن وقار و شكوه و بزرگواري من و براي حسين سخاوت و شجاعت من است.
درباره ي فضايل پيشواي دوم عليه السلام، روايات فراواني نقل شده است. راويان اين اخبار عده ي زيادي از علماي اهل سنت و دانشمندان شيعه اند.
تاریخ چهارده معصوم (ع) - امام حسن مجتبی علیه السلام

امام مجتبي عليه السلام فرزند بزرگ علي و فاطمه عليهماالسلام و دومين پيشواي شيعيان است.
وي در نيمه ي ماه مبارك رمضان سال سوم هجري در مدينه ي منوره به دنيا آمد. از دوران جدش - رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم - چند سالي را بيشتر درك نكرد؛ زيرا تقريبا هفت ساله بود كه رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم رحلت نمود. پس از رحلت رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم تقريبا سي سال در حضور پدر بود. پس از شهادت علي عليه السلام - كه در سال چهلم هجري رخ داد - به مدت ده سال امامت امت را بر عهده داشت و در سال پنجاه هجري با توطئه ي معاويه بر اثر مسوميت در سن چهل و هشت سالگي به شهادت رسيد و در قبرستان بقيع - در شهر مدينه - به خاك سپرده شد.

دعائم الإسلام: از على عليه السلام براى ما روايت شده كه فرمود: «زود افطارى خوردن و دير سحرى خوردن، مستحب است و ابتدا به نماز (يعنى نماز مغرب) نمودن قبل از افطار، مستحب است، مگر آن كه غذا حاضر باشد. پس اگر حاضر بود، ابتدا غذا خورده مى شود و سپس نماز خوانده مى شود. خوب نيست كه غذا را بگذارد و به نماز بايستد». و امام على عليه السلام ياد كرد كه كتف بريان شده شترى را نزد پيامبر خدا آوردند، در حالى كه بلال، اذان گفته بود. دستور داد كه بلال [ در گفتن اقامه] اندكى درنگ كند، تا آن كه ايشان خورد و ما هم خورديم. سپس اندكى شير خورد و ما هم خورديم. سپس دستور داد بلال اقامه بگويد. آن گاه نماز خواند و ما نيز با ايشان نماز خوانديم.

ماه خدا( پژوهشی جامع درباره ماه مبارک رمضان از نگاه قران و حدیث ) جلد۱،صفحه۲۹۱